Program pomiarowy J1: Flora i roślinność zlewni reprezentatywnej
Program pomiarowy J2: Struktura i dynamika szaty roślinnej

Dotychczasowym efektem monitoringu dynamiki rozwojowej zbiorowisk roślinnych i ich stanu zdrowotnego jest przede wszystkim opracowanie aktualnych wykazów gatunkowych flory roślin naczyniowych i założenie stałych powierzchni badawczych, wyznaczonych w celu śledzenia długotrwałych zmian w składzie gatunkowym i strukturze roślinności. Realizując plan włączania do programów dotyczących świata roślinnego kolejnych Stacji Bazowych wykonano analizę występowania zbiorowisk roślinnych na terenie Stacji Bazowej Święty Krzyż oraz utworzono listę florystyczną badanego terenu wraz z określeniem wielkości populacji poszczególnych gatunków.

Jednocześnie kontynuowano badania w zlewni jeziora Łękuk Wielki na terenie Puszczy Boreckiej, w zlewni Strugi Toruńskiej i zlewni rzeki Czarna Hańcza. Na trenie zlewni eksperymentalnej w Wigierskim Parku Narodowym przeprowadzono weryfikację listy chronionych gatunków roślin i odnotowano występowanie 23 taksonów objętych ochroną ścisłą i 13 taksonów objętych ochroną częściową. Na terenie Stacji Bazowej Koniczynka stwierdzone w ubiegłym sezonie zróżnicowanie w rozmieszczeniu i wielkości populacji gatunków nie uległo w większości istotnym zmianom w 2001 roku. Zauważalne zmiany w przestrzennym rozmieszczeniu form życiowych roślin (wg Raunkiaera) nastąpiły w grupie terofitów, zaobserwowano też zmianę zasięgów występowania kilku gatunków z grupy geofitów między innymi Convallaria maialis i Gagea lutea.

W Stacji Bazowej Puszcza Borecka prowadzono badania w celu określenie stopnia zachowania zespołów roślinności wodnej i szuwarowej litoralu jeziora Łękuk Wielki w stosunku do stanu z 1984 w celu wskazania kierunku zmian w strukturze fitolitoralu, a także tempa procesu eutrofizacji. Z porównania aktualnego stan roślinności jeziora Łękuk ze stanem z lat 1983/84 wynika, że całkowita powierzchnia roślinności w jeziorze Łękuk zmniejszyła się o 0,99 ha oraz że zmieniła się struktura przestrzenna roślinności jeziora Łękuk, na korzyść roślinności błotnej i szuwarowej. Obserwowana recesja areału zajmowanego przez roślinność wodną, błotną i szuwarową, jak również zmniejszenie udziału w rozmieszczeniu pasowym roślinności z klasy Potamogetonetea wskazuje na postępujący proces eutrofizacji wód jeziora Łękuk Wielki.

poprzedni   |   następny