2. Niektóre konsekwencje wynikające z proponowanego modelu
Tożsamość (9) oznacza, że wszystko istnieje w Miłości L[] trzech świadomości nieskończonych, którą utożsamiamy z Bogiem. Jest to więc model skrajnie teocentryczny, w którym słowa św. Pawła „wszystko w Nim (Bogu) ma istnienie" (Kol. 1,17) i św. Piotra „Ty wszystko wiesz" (J 21,17) są literalnie prawdziwe. W Miłości L[] istnieją potencjalne, jako superpozycje możliwości S | [ ],U), wszystkie możliwe świadomości skończone [] i wszechświaty. Niektóre ze świadomości C<[] zostają zaktualizowane na mocy wolnej decyzji świadomości nieskończonej, która jako Miłość pragnie ich istnienia, aby tworzyć z nimi wspólnotę miłości. Świadomości skończone [] istnieją więc aktualnie z miłości i dla Miłości. Nie tylko zostają obdarowane istnieniem, ale także i wszechświatem |Uj) wygenerowanym w świadomościach skończonych [|Uj)]. Czym jest więc wszechświat |Uj) w tym modelu?
Wszechświat to dynamiczny zbiór idei, oznaczonych symbolicznie przez |Uj), wzbudzanych w zbiorze świadomości skończonych [|Uj)], i = 1,2, .... k, przez Miłość L[] w sposób skorelowany według określonych przez nią reguł. Świadomości skończone Ci< [|Uj)], stworzone z miłości i dla miłości muszą posiadać, podobnie jak świadomość nieskończona, wolną wolę. Wzbudzanie idei w świadomościach skończonych, zgodnie z definicją l, musi uwzględniać ich wolną wolę [7], dlatego reguły tego przekazu nie mogą być w pełni deterministyczne (nic dziwnego, że w naszym Wszechświecie obowiązuje tzw. determinizm probabilistyczny [l, 7]).
Wszechświat rozumiany jako dynamiczny zbiór idei daje możliwość falsyfikacji proponowanego tu modelu rzeczywistości. Wykazanie, że skończone świadomości ludzkie nie mają wolnej woli, a prawa fizyki są ściśle deterministyczne, oznaczałoby, że model ten jest nieprawdziwy. Podobnie wykazanie, że teoria kwantów nie jest teorią ściśle liniową (patrz Dodatki A, B i C), a przeskoki kwantowe nie są natychmiastowe [8, 9], byłoby silnym argumentem przemawiającym na niekorzyść tego modelu.
W proponowanym modelu podstawowym procesem jest proces aktualizacji danej świadomości oraz określonego stanu |Uj) w odpowiedniej superpozycji świadomości skończonych. Proces aktualizacji (oznaczony strzałką) jest suwerenną decyzją świadomości nieskończonej podejmowaną z miłości. Z definicja l wynika, że raz zaktualizowane świadomości skończone nie przestają nigdy istnieć na mocy wolnej woli świadomości nieskończonej, która jest Miłością.
Wiemy jednak, że ludzie umierając tracą świadomość. Zdaje się to przeczyć w sposób ewidentny zaproponowanemu modelowi. Jednak nie jest to prawdą, ponieważ model ten dopuszcza istnienie innych wszechświatów niż nasz. Śmierć człowieka może oznaczać zanik korelacji jego świadomości ze świadomościami z naszego wszechświata |Uj), a skorelowanie ze świadomościami skończonymi z innego wszechświata |Uj') (j  j'). Poza prawem aktualizacji możliwości wyrażonych tożsamością (9), prawa dotyczące wzbudzenia idei w świadomościach skończonych należących do wszechświata |Uj') mogą być zupełnie inne niż prawa naszego Wszechświata |Uj) (czyli prawa fizyki).
Doświadczenie śmierci człowieka świadczy, że wszechświatów istnieje więcej niż jeden. Śmierć dla danej świadomości ludzkiej oznacza przejście z naszego wszechświata |Uj) do jakiegoś innego |Uj'), co możemy symbolicznie przedstawić jako proces
              .              (io)
W naszym ogólnym modelu rzeczywistości skokowy proces aktualizacji (9), jeśli tak można powiedzieć, wykracza poza ramy naszego Wszechświata i sięga w „zaświaty" - czyli obowiązuje także we wszystkich wszechświatach j ? j’.
Jak wykazały badania teoretyczne przeprowadzone w ramach kosmologii kwantowej, w procesie aktualizacji nie jest konieczne istnienie czasu jako parametru numerującego stany [10]. Kosmologia kwantowa to program użycia do badania globalnych własności całego wczesnego Wszechświata teorii kwantów. Obecnie Wszechświat jest zbyt duży, aby efekty kwantowe mogły mieć istotne znaczenie dla jego ewolucji. Nie oznacza to jednak, że teraźniejszy Wszechświat, jako całość, nie może być opisany w ramach teorii kwantów. Jesteśmy ustawicznie zanurzeni w czasie i bez jego pomocy wyobraźnia nasza nie potrafi pracować. W kosmologii kwantowej czas nie jest elementem pierwotnym opisu. W punkcie wyjścia wczesnego Wszechświata nie było płynięcia czasu; nie było ani „przed", ani „teraz", ani „po" - było tylko aczasowe równanie posiadające określoną symetrię. Symetria ta zestala złamana i Wszechświat wybuchł fizycznym istnieniem. Stopniowo, coraz mniej fluktuując, pojawił się czas - gładki i jednokierunkowy parametr numerujący stany. Istnienie aczasowe nie jest więc metafizyczną sprzecznością, a określonym stanem naszego Wszechświata.
W kosmologii kwantowej uważa się, że w najbardziej fundamentalnym poziomie fizyki czas w ogóle nie występuje. Zatem niewykluczone, że w „zaświatach" nie istnieje odpowiednik czasu -jednokierunkowego parametru numerującego stany.
Człowiek stworzony do miłości posiada wolną wolę. Może skierować się ku Miłości lub ją odrzucić. Model nasz dopuszcza możliwość, że po śmierci człowiek, jako świadomość skończona, znajdzie się we wszechświecie, powiedzmy |Uj.) w którym będzie tworzyć wspólne „my" z Miłością, albo znajdzie się w innym wszechświecie |Uj") (j"  j, j’), w którym żadne ,ja" nie tworzy „my". Istnieje też możliwość, że znajdzie się we wszechświecie, powiedzmy, |U j’’’)  (j’’’  j,j’,j’’) którym następuje jakiś nieznany nam proces dojrzewania do utworzenia wspólnego „my" z Miłością L[ ].
Dalej >

Z powrotem | Istnienie a świadomość