Zanim będziemy mogli zrozumieć po co są następne pola datagramu, ważne jest abyśmy zobaczyli, jak datagramy mają się do ramek w sieciach fizycznych. Ramki sieci fizycznych muszą być rozpoznawane przez sprzęt, natomiast datagramy są obsługiwane przez oprogramowanie. Mogą zatem mieć dowolną długość wybraną przez projektanta. Widzieliśmy już, że w obecnym formacie datagramu pole długości całkowitej może mieć najwyżej 16 bitów, co ogranicza datagram do 65535 bajtów. Ograniczenie to może zostać jednak zmienione w następnych wersjach protokołu.
W praktyce pojawiają się bardziej znaczące ograniczenia na rozmiar datagramu. Aby datagram mógł przemieścić się od jednej maszyny do drugiej musi być przeniesiony przez bazową sieć fizyczną. Aby transport ten był efektywny, należałoby zagwarantować, żeby każdy datagram przenoszony był w oddzielnej fizycznej ramce.
Rozwiązanie, w którym jeden datagram przenoszony jest przez jedną ramkę sieciową jest nazywane kapsułkowaniem (ang. encapsulation). Datagram zachowuje się wówczas jak każdy inny komunikat przesyłany z jednej maszyny do drugiej. Sprzęt nie rozpoznaje formatu datagramu ani nie rozumie adresu docelowego IP. Dlatego gdy jedna maszyna przesyła datagram IP do drugiej, cały datagram podróżuje w części ramki sieciowej przeznaczonej na dane.
| Wprowadzenie | Sieć komputerowa | Protokoły | Model OSI (Open Systems Interconnection) | TCP/IP a model OSI | Adresowanie fizyczne | Adresy IP |
| Protokół Odwzorowania Adresów (ARP) | Protokół Odwrotnego Odwzorowania Adresów (RARP) | Internet Protocol (IP) | Kapsułkowanie | Fragmentacja |
| Koleje Życia Datagramu | ICMP | Określanie Ostatecznego Adresata | UDP | Multipleksowanie I Demultipleksowanie | Transmission Control Protocol (TCP) |
| Idea przesuwających się okien | Segment TCP | Porty i połączenia | Konfiguracja TCP/IP w systemie Unix | Przyszłość TCP/IP | Bibliografia |