Dokumenty tekstowe
Tworzone przez Ciebie dokumenty powinny charakteryzować się odpowiednią czytelnością, zrozumiałością oraz estetyką, aby ten kto będzie je po Tobie obrabiał lub wydrukował nie musiał się denerwować, że na przykład nie może dobrze wykonać justowania. Dlatego niezwykle ważną rzeczą będzie, abyś Drogi Czytelniku nauczył się stosować poniższe wskazówki w codziennej pracy z maszyną zwaną komputerem.
L Przykładowy tekst z błędami
Wyborny wódz , bożyszcze armii , wielki wojennik i osobliwe światło Polskiej Korony tak mówiono o księciu Jaremie. Wiemy to z kart Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza .Tylko że taka ocena Wiśniowieckiego od razu po opublikowaniu powieści spotkała się ze zdecydowaną krytyką ze strony historyków i publicystów ( m.in. Bolesława Prusa ) .
J Przykładowy tekst poprawny
Wyborny wódz, bożyszcze armii, wielki wojennik i osobliwe światło Polskiej Korony tak mówiono o księciu Jaremie. Wiemy to z kart Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza. Tylko że taka ocena Wiśniowieckiego od razu po opublikowaniu powieści spotkała się ze zdecydowaną krytyką ze strony historyków i publicystów (m.in. Bolesława Prusa).
W Polsce najbardziej rozpowszechnionym komputerem jest komputer osobisty klasy IBM PC do którego dołączane są dwa rodzaje klawiatur. Jedna to tzw. klawiatura maszynistki.
Drugi rodzaj klawiatury to tzw. klawiatura programisty. Choć w wielu polskich bankach stosuje się klawiaturę maszynistki, to najczęstszym rozwiązaniem układu klawiatury stosowanym w Polsce jest klawiatura programisty. Układ klawiszy na niej jest identyczny ze standardową klawiaturą amerykańską IBM, ale żeby uzyskać polskie znaki narodowe należy posłużyć się klawiszem <Alt>. Oznacza to, że aby uzyskać polską literę małą należy wcisnąć prawy klawisz <Alt> oraz odpowiednik łaciński tej litery (symbolem + oznaczamy jednoczesne przyciśnięcie klawiszy.
<Alt> + <a> daje ą
<Alt> + <c> daje ć
<Alt> + <e> daje ę
<Alt> + <l> daje ł
<Alt> + <n> daje ń
<Alt> + <o> daje ó
<Alt> + <s> daje ś
<Alt> + <x> daje ź
<Alt> + <z> daje ż
Aby uzyskać wielką polską literę należy wcisnąć prawy klawisz <Alt> , klawisz <Shift> oraz jej odpowiednik łaciński np.: <Alt> + <Shift> + <x> daje Ź
<Alt> + <Shift> + <z> daje Ż.
UWAGA:
Symbole klawiszy oznaczane będą nawiasami ostrymi: <>, na przykład oznaczenie <a> oznacza, że należy wcisnąć a.
Za pomocą tych klawiszy przemieszczamy kursor (migającą kreskę pionową lub poziomą) wewnątrz edytowanego tekstu:
W trakcie pisania tekstu na pewno zauważyłeś, że dużo czasu zajmuje ci przesuwanie kursora na początek lub koniec wiersza. Aby przyspieszyć te czynności można użyć bardzo przydatnych klawiszy: <Home> i <End>.
Home (czyt. hom)
Klawisz <Home> służy do przejścia kursora na początek wiersza.
End (czyt. ent)
Klawisz <Home> służy do przejścia kursora na koniec wiersza.
Page Up (czyt. pejdż ap)
Klawisz <Page Up> służy do przejścia kursora o jedną stronę ekranu w górę.
Page Down (czyt. pejdż dałn)
Klawisz <Page Down> służy do przejścia kursora o jedną stronę ekranu w dół.
Aby poznać funkcje poszczególnych klawiszy powinieneś usiąść przed włączonym komputerem, uruchomić program WordPad (lub inny edytor dostępny w systemie Windows) oraz śledzić poniższe ćwiczenia, wykonują omawiane w nich czynności.
Space (czyt. spejs bar) klawisz spacji.
Klawisz spacji nie posiada swojego napisu, jest on najdłuższym klawiszem i znajduje się na dole układu klawiatury. Klawisz spacji służy do wstawiania pojedynczego odstępu między wyrazami.
Shift (czyt. szift)
Klawisz <Shift> służy do pisania wielkimi literami oraz do uzyskiwania górnych znaków widocznych na klawiaturze w drugim rzędzie klawiszy: !, @, #, $, %, ^, &, *, (, ), _, + , a także znaków znajdujących się w pobliżu klawisza <Enter>: {, }, |, :, , <, >, ?. Podsumowując:
ç Backspace (czyt. bekspejs)
Ten klawisz służy do kasowania znaku leżącego po lewej stronie od migającego kursora.
Delete (czyt. dilit)
Ten klawisz służy do kasowania znaku leżącego po prawej stronie od migającego kursora.
Caps Lock (czyt. kaps lok)
Duże litery można również uzyskać przez wciśnięcie klawisza <Caps Lock>. Klawisz ten działa jednak inaczej niż klawisz <Shift>. Jest to klawisz o działaniu stałym i może być on w stanie włączonym lub wyłączonym. O jego stanie informuje nas święcąca lub nie świecąca się dioda kontrolna pod napisem Caps Lock (po prawej stronie klawiatury). Przy świecącej się diodzie pracujemy w trybie pisania dużymi literami. Przy zgaszonej diodzie w trybie pisani małymi literami.
| UWAGA! Klawisz <Caps Lock> nie działa na górne znaki klawiatury. Można je uzyskać tylko przez kombinację z klawiszem <Shift>. |
Enter ż (tłum. z ang. wprowadź)
Klawisz ten jest jednym z najważniejszych klawiszy, bowiem już od początku istnienia klawiatur komputerowych był stosowany potwierdzania, że wpisaną przez człowieka informację (rozkaz lub tekst) klawiatura ma przesłać do komputera. W bardzo starych klawiaturach był on oznaczony symbolem CR, co po angielsku oznacza carriage return., czyli powrót karetki w drukarce. Może wydaje ci się to zabawne, lecz w początkowych czasach istnienia komputerów nie było monitorów zamiast nich człowiek komunikował się z komputerem za pomocą urządzenia będącego skrzyżowaniem klawiatury z drukarką, a papier służył jako ekran.
Podsumowując, należy powiedzieć, że klawisz <Enter> służy do potwierdzania komend wydawanych systemowi, programowi a w edytorach powoduje on wstawianie nowego wiersza (jeśli jest to wskazane).
Tab Ź (skrót z ang. tabulate)
Klawisz <Tab> nazywamy także tabulatorem, ponieważ służy on do wstawiania tzw. znaków tabulacji normalnie niewidocznych na ekranie. Znaki tabulacji służą głównie do zrobienia wcięcia (np. na początku akapitu). Klawisza <Tab> można też użyć do odsuwania wyrazów, gdy inne metody nie dają pożądanego efektu.
Klawisze numeryczne to grupa klawiszy znajdująca się z prawej strony klawiatury.
Num Lock (czyt. num lok)
Jest to klawisz o działaniu stałym i podobnie jak klawisz <Caps Lock> może być on w stanie włączonym lub wyłączonym. O jego stanie informuje nas święcąca lub nie świecąca się dioda kontrolna pod napisem Num Lock (po prawej stronie klawiatury). Przy włączonym klawiszu <Num Lock> białe klawisze pełnią rolę klawiszy numerycznych, czyli służą do wprowadzania danych liczbowych. Przy wyłączonym klawiszu <Num Lock> białe klawisze pełnią rolę klawiszy edycyjnych i kursorowych, czyli służą do przesuwania kursora i kasowania znaków.
Ułożenie palców na klawiaturze
Pozycja zasadnicza, to ułożenie palców obu rąk od której należy zacząć pisanie.
Pozycję zasadniczą tworzy osiem klawiszy znakowych plus klawisz spacji. Te osiem klawiszy to: <A>, <S>, <D>, <F>, <J>, <K>, <L>, <;>. Klawisze <F> i <J> posiadają delikatne wypukłości na swojej powierzchni, które łatwo są wyczuwalne pod opuszkami palców. Na nich należy położyć oba palce wskazujące. Pozostałe palce należy rozłożyć symetrycznie:
Ważne!!!
ZASADA I. Nie patrz na klawiaturę!
ZASADA II. Do pisania używaj wszystkich 10 palców!
ZASADA III. Podczas pisania znaku unoś tylko jeden palec. Po wciśnięciu palec ten powinien wrócić do pozycji zasadniczej.
ZASADA IV. Klawisz spacji naciskaj kciukiem.
ZASADA V. Przy pisaniu dużej litery klawisz <Shift> powinna wciskać ręka przeciwna do tej, która wciska klawisz znakowy.
ZASADA VI. Przy pisaniu polskich liter prawy <Alt> wciskaj małym palcem prawej ręki.
ZASADA VII. Przy pisaniu dużych polskich liter:
jeśli klawisz znakowy występuje po lewej stronie, wciskaj prawy <Alt> a prawym kciukiem a małym palcem prawej ręki <Shift>. Jeśli klawisz znakowy występuje po prawej stronie, wciskaj lewy <Alt> a lewym kciukiem a małym palcem lewej ręki <Shift>.
Wcięcia i wolne przestrzenie
Aby tekst dobrze wyglądał musi mieć czym oddychać. Dokument, w którym upchniemy maksymalnie dużo treści sprawia na potencjalnym odbiorcy od razu odpychające wrażenie. Dlatego nie należy tworzyć zbyt długich akapitów. Odległości miedzy akapitami powinny być większe niż pomiędzy pojedynczymi wierszami. Nie żałuj też miejsca na marginesy i rozmieszczenie tytułów. Należy też uważać na rozmieszczanie tekstu na stronie. Tekst nie powinien w jednym miejscu być skompresowany, podczas gdy pozostała część strony zostanie pusta (patrz przykład 1).

Przykład: Złe oraz dobre rozmieszczenie tekstu w dokumencie jednostronicowym
Bardzo istotnym zagadnieniem jest umiejętny dobór czcionek. Istnieje pewna niepisana zasada, której przestrzega większa część wydawnictw i redakcji czasopism, a która głosi, że:
Dla uzyskania ładnych wydruków warto stosować do tytułów oraz wyróżnionych tekstów czcionki bezszeryfowe, natomiast do zwykłego tekstu czcionki szeryfowe.
Czcionki bezszeryfowe to np. Arial, Tahoma, Verdana itp., a czcionki szeryfowe to Courier, Times New Roman, itp. Różnica polega na tym, że czcionki szeryfowe posiadają u góry i u dołu liter dodatkowe zakończenia.
M - czcionka bezszeryfowa
M - czcionka szeryfowa
Polskojęzyczne czcionki w systemie Windows 95
Najważniejsze czcionki w systemie Windows 95 pokazano poniżej (rozmiar pokazanych czcionek wynosi 18):
Arial ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Bookman Old Style ą ć ę ł ń ó ś ź ż,
Courier ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Garamond ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Haettenschweiler ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Impact ą ć ę ł ń ó ś ź ż
MS Sans Serif ą ć ę ł ń ó o Y ?
MS Serif ą ć ę ł ń ó o Y ?
Tahoma ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Times New Roman ą ć ę ł ń ó ś ź ż
Verdana ą ć ę ł ń ó ś ź ż