Postaram się w tym miejscu rozwiać stereotyp, że pismo arabskie jest straszliwie trudne i wręcz nie do odczytania. W rzeczywistości alfabet arabski jest dosyć prosty. Składa się on z 28 liter podstawowych, które z wyjątkiem pierwszej, służą do zapisu spółgłosek. Oprócz liter alfabetu, istnieją również znaki dodatkowe, nie zawsze stosowane w piśmie, a służące do doprecyzowania zapisu. W piśmie arabskim nie ma rozróżnienia na litery duże i małe. Litery arabskie są zapisywane od strony prawej ku lewej. W zależności od pozycji w wyrazie wiele liter zmienia swój kształt. Większość łączy się z literą następną, ale nie wszystkie.

Lekcje arabskiego, które tutaj przedstawiam poprowadzę w sposób możliwie najbardziej popularny, zrozumiały dla szerokiego grona amatorów, dlatego studentów arabistyki uprzedzam, że wprawdzie mogą z nich korzystać w celu swojego rozwoju duchowego i intelektualnego, ale na egzaminach winni jednak okazywać bardziej naukowe podejście do problemu niż niżej przedstawione.

Wspomniane litery alfabetu arabskiego to:

Wiele liter arabskich ma ozdobne ogony, które tracą, gdy przyjdzie im się połączyć z literą z lewej strony. Np.

Ogon dla litery jest ozdobą, niby świąteczne ubranie dla człowieka - gdy nie pracuje, może paradować, bo ładnie wygląda. Do pracy jednak lepiej go zdjąć. Po odrzuceniu ogona możliwe jest już łączenie się litery z kolejną z lewej strony, np. Np.

Sześć liter alfabetu arabskiego nigdy nie łączy się z literą następną. Są to litery:

W zależności od pozycji w wyrazie litery arabskie mogą nieco inaczej wyglądać. Poniższa tabelka przedstawia jak wyglądają arabskie litery w zależności od tego, czy się łączą z inną literą.

1. postać samodzielna litery
2. postać litery na końcu wyrazu
3. postać litery w środku wyrazu
4. postać litery na początku wyrazu

Oddzielna kreska z lewej strony sześciu liter wskazuje na to, że między daną literą a sąsiednią musi nastąpić przerwa od strony wskazanej przez kreskę.

Uwaga:
Postać końcowa litery "ja" bywa też bardzo często zapisywana bez kropek.

O znakach samogłoskowych będzie mowa w drugiej lekcji. Na razie powiemy sobie tyle, że zwykle się ich nie zapisuje i Arabowie czytają tekst w tzw. niewokalizowanej formie, tzn. bez znaków samogłoskowych. Znaki te pojawiają się zwykle w Koranie, w tekstach szkolnych, słownikach i tam, gdzie uważa się, że ich obecność jest niezbędna do prawidłowego zrozumienia tekstu.

Istnieje również znak nie wymawiany, informujący jedynie o tym, że w miejscu jego wystąpienia nie powinno się odczytywać żadnej samogłoski. Znak ten nazywa się "suku:n", czyli cisza i wygląda jak małe kółko nad literą. (W starszych tekstach kółko to bywało nie domknięte).