Jaromir Jeszke - logo

[Jaromir Jeszke]

Nawigacja

Aktualności

07/10/00

REGULAMIN OŚRODKA „PRACOWNIA PYTAŃ GRANICZNYCH”

§ 1  Ośrodek uniwersytecki „Pracownia Pytań Granicznych”, zwany dalej Ośrodkiem, jest jednostką podporządkowaną bezpośrednio Rektorowi.

§  1.     Zadania Ośrodka: a)     podejmowanie inter i transdyscyplinarnych projektów badawczych i prowadzenie badań w ramach wyznaczonych obszarów; b)    wypracowywanie programów badawczych powiązanych z dydaktyką oraz metod form uprawiania nauki, wspomagających studentów, doktorantów i młodych badaczy w przekraczaniu dotychczasowych granic poznania we współpracy przedstawicieli różnych dyscyplin nauki; c)     organizowanie zajęć dydaktycznych dostępnych dla doktorantów i studentów Uniwersytetu z zachowaniem zasad określonych w § 7 - 8d)    publikowanie wyników własnych badań, w tym prac studentów i doktorantów w nich uczestniczących, oraz nawiązywanie współpracy badawczej i dydaktycznej z polskimi i zagranicznymi ośrodkami podejmującymi podobne zadania, w tym wymiana nauczycieli akademickich, doktorantów i studentów; e)     prowadzenie badań inter i transdyscyplinarnych oraz prowadzenie zajęć dydaktycznych umożliwiających doktorantom i studentom Uniwersytetu kształcenie się w dziedzinie inter i transdyscyplinarnych zagadnień i metod badawczych; f)     współpraca z grupami i zespołami powołanymi w innych jednostkach Uniwersytetu oraz podmiotami gospodarczymi  przy realizacji podejmowanych projektów.

§ 3 1.     W skład Ośrodka wchodzą następujące jednostki: a)    Zespół ds. Studiów Inter i Transdyscyplinarnych b)    Zespół ds.  Historycznych i Społecznych Problemów Nauki.

§ 4 1. Organami Ośrodka są: a)   Rada b)   Dyrektor

§ 5 1.     Radę Ośrodka powołuje Rektor. 2.     W skład Rady wchodzą: 1)      Reprezentanci wydziałów Uniwersytetu w liczbie nie większej niż siedmiu; 2)      Kierownicy Zespołów, o których mowa w § 3 Regulaminu; 3)      Dyrektor Ośrodka; 4)      Osoby spoza społeczności Uniwersytetu w liczbie nie większej niż 1/3 składu Rady. 3.   Kandydatury na członków Rady, o których mowa w ust. 2 pkt. 1 i 4 przedkłada Rektorowi ustępująca Rada. 4. Na pierwszym posiedzeniu każdej kadencji Rada wybiera ze swego składu przewodniczącego bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej 1/2 składu Rady. Do momentu wyboru obradom przewodniczy najstarszy członek Rady. 5.  W posiedzeniach Rady mogą – na zaproszenie jej przewodniczącego – uczestniczy głosem doradczym inne osoby. 6.  Przewodniczący zwołuje posiedzenia Rady co najmniej raz na semestr. Na wniosek 1/3 składu Rady zobowiązany jest zwołać jej posiedzenie nadzwyczajne. Wniosek taki powinien zawierać informację o przedmiocie obrad. 7.  Zadania Rady: 1)  Opiniuje kandydaturę na Dyrektora Ośrodka i przedkłada ją Rektorowi; 2) Ocenia działalność dyrektora Ośrodka oraz opiniuje jego roczne sprawozdania działalności Ośrodka; 3) Zatwierdza roczne i wieloletnie plany pracy Ośrodka oraz dokonuje oceny ich realizacji; 4) Opiniuje projekty badawcze i dydaktyczne 5)  Podejmuje uchwały w sprawach kierunków rozwoju oraz działalności Ośrodka 6) Opiniuje kandydatury na kierowników zespołów Ośrodka oraz corocznie ocenia ich działalność; 7) Sprawuje merytoryczną kontrolę nad rozwojem naukowym osób zatrudnionych w Ośrodku; 8) Opiniuje wnioski w sprawie struktury wewnętrznej Ośrodka 9) Na wniosek Dyrektora ustanawia podzespoły do wykonania określonych zadań dydaktycznych i badawczych 10) Kontroluje wykorzystanie środków finansowych, aparatury i innych składników mienia pozostających w dyspozycji Ośrodka 11) Rozpatruje inne sprawy dotyczące funkcjonowania Ośrodka, wniesione na posiedzeniach Rady przez dyrektora Ośrodka lub na wniosek co najmniej trzech innych członków Rady 8. Uchwały Rady Ośrodka podejmowane są bezwzględną większością ważnie oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy członków Rady.

§ 6 1.  Dyrektor Ośrodka powoływany jest przez Rektora po zasięgnięciu opinii Rady Ośrodka i podlega bezpośrednio Rektorowi 2.  Dyrektor w szczególności: 1) Kieruje pracami Ośrodka; 2) Podejmuje decyzje dotyczące funkcjonowania Ośrodka, w tym decyzje finansowe, niezastrzeżone dla innych organów Uniwersytetu; 3) Przedstawia Rektorowi zaopiniowane przez Radę coroczne sprawozdanie z działalności Ośrodka.

§ 7 1. Ośrodek kieruje się w swojej działalności badawczej i dydaktycznej właściwymi przepisami prawa. 2.  Zajęcia dydaktyczne organizowane przez Ośrodek mają charakter ogólnouniwersytecki i są otwarte także dla osób zainteresowanych spoza Uniwersytetu na zasadach określonych w Statucie UAM.

§ 8 1. Ośrodek organizuje dla studentów i doktorantów zajęcia dydaktyczne według zasad ECTS. 2. Ośrodek przygotowuje ofertę dydaktyczną, która podlega zatwierdzeniu przez Prorektora ds. kształcenia. 3. Doktoranci i studenci Uniwersytetu mogą korzystać z propozycji dydaktycznych Ośrodka zgodnie z zasadami dotyczącymi zajęć ogólnouniwersyteckich. 4. Informacje o proponowanych przez Ośrodek zajęciach, wraz z możliwością zapisów, są udostępniane doktorantom i studentom Uniwersytetu w systemie USOS.

Najbliższe seminarium

[Drukuj stronę]

 

 

Zapraszam na cykliczne seminarium Instytutu Historii Nauki PAN oraz Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza pt. Międzykulturowy wymiar komunikacji idei w dziejach nauki. Seminarium adresowane jest do interdyscyplinarnego grona badaczy zainteresowanych historią nauki i antropologią wiedzy. Główny akcent w pracach seminarium położony został na drogi i bariery recepcji i interpretacji idei naukowych w dziejach oraz na wiedzę jako element dialogu kultur. Najbliższe spotkanie uczestników seminarium odbędzie się w dniach 25-26.11.2017 r. w Domu Pracy Twórczej UAM w Ciążeniu nad Wartą. Początek spotkania o godzinie 15.00.

Program seminarium:

 25 listopad (sobota)

15.00-16.00 - obiad

16.00 – 16.45

prof. Małgorzata Durbas (Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie),~Innowacje techniczne w sektorze rolnym przedmiotem badań w Akademii Stanisława w Nancy  w latach 1755-1766. 

16.45-17.30

dr Katarzyna Pękacka-Falkowska (UMP), Gabinety naturaliów gdańskich korespondentów czasopisma <Miscellanea Curiosa>: casus Gottwaldów.

18.00-19.15

Dyskusja nad książką Doktor Kazimierz Filip Wize 1873-1953. Zarys biografii intelektualnej, pod red. Michała Musielaka, Poznań 2017. Moderują: prof. Bożena Płonka-Syroka (UMED . WROC.), prof. Tadeusz Srogosz (Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie)

19.15-20.15 - kolacja

 26 listopad (niedziela)

8.00-9.00 – śniadanie

9.30-10.15

Mgr Mateusz Hübner (UMK), Fundusz Kultury Narodowej Józefa Piłsudskiego – zamysł i jego realizacja /koncepcja projektu badawczego/.

Zgłoszenia uczestnictwa należy dokonać pocztą elektroniczną (jeszke@amu.edu.pl lub jjeszke@gmail.com)  najpóźniej do dnia 17 listopada 2017. Koszt uczestnictwa w seminarium wynosi  150 zł. (nocleg + wyżywienie [sobota: obiad, kolacja; niedziela: śniadanie]). Wpłat należy dokonać na konto „Instytut Historii Nauki PAN, ul. Nowy Świat 72, 00-330 Warszawa, Bank BGK Oddział Warszawa, 93 1130 1017 0020 1466 8520 0002” do dnia  17 listopada 2017 r. W treści wpłaty należy zapisać: „Ciążeń listopad 2017”  oraz podać imię i nazwisko uczestnika seminarium. Faktury wystawiane są na pisemne żądanie zgłoszone najpóźniej 7 dni po dokonania wpłaty, z podaniem danych płatnika (osoba fizyczna - imię i nazwisko, adres; firma – pełna nazwa, adres, NIP; dfkihn@ihnpan.waw.pl). Osoby nie zmotoryzowane proszone są o kontakt, w celu organizacji dojazdu do Ciążenia. Uczestnicy seminarium zainteresowani wygłoszeniem referatów na kolejnych spotkaniach proszeni są o nadsyłanie ich tematów wraz z krótkim streszczeniem. Bieżące informacje o seminarium dostępne są na stronie internetowej http://www.amu.edu.pl/~jeszke oraz na stronie internetowej IHN PAN www.ihnpan.waw.pl

 

prof. UAM dr hab. Jaromir Jeszke 

 

  

 Streszczenia 

Małgorzata Durbas, Innowacje techniczne w sektorze rolnym przedmiotem badań w Akademii Stanisława w Nancy  w latach 1755-1766

Ufundowana przez króla Stanisława Leszczyńskiego Akademia w Nancy, która w momencie założenia nosiła nazwę Królewskiego Towarzystwa Nauk i Literatury Pięknej, była jedną z wielu tego typu instytucji we Francji. Jej zadaniem było wspieranie nauki w różnych obszarach badawczych, wymiana osiągnięć naukowych wśród akademików oraz organizowanie konkursów.  Wystąpienie ma na celu  omówienie przedstawianych podczas akademickich posiedzeń badań naukowych związanych z  wdrażaniem w praktyce projektów dotyczących „nowoczesnych upraw rolnych”.  Należy podkreślić, że znaczenie ziemi i wprowadzenia nowych sposobów jej uprawiania było priorytetem akademickich badań naukowych w Paryżu, gdzie w latach 50. XVIII wieku rozpoczęto publikowanie materiałów badawczych tamtejszej Académie royale des Sciences w Paryżu w sektorze rolnym. Wszystkim przeobrażeniom w naukach teoretycznych i praktycznych towarzyszyła wspólna cecha w odróżnieniu chociażby od nauczania, a mianowicie badania naukowe pozostawały prywatną sprawą jednostek. Uprawianie nauki, tak jak sztuki, miało być, i z reguły było, powołaniem duchowym, a nie zawodem. Badania naukowe traktowano jako hobby, a amatorscy uczeni wywodzili się nie tylko z warstw zamożnych, ale i mieszczaństwa. Również w Akademii  Stanisława Leszczyńskiego w Nancy prowadzono  badania naukowe w zakresie rolnictwa. Dotyczyły one nowych sposobów przygotowania gleby i zastosowania modernizowanych maszyn rolniczych na lotaryńskich ziemiach. Niektóre z prezentowanych nowych - jak na owe czasy - urządzeń można było spotkać w Polsce nawet w XX wieku. Badaniami zajmowały się kilkuosobowe grupy, ewentualnie wskazani przez króla fundatora akademicy z  odpowiednim przygotowaniem. Do członkostwa w Towarzystwie zapraszano również znane we Francji z głoszenia idei fizjokratyzmu osobistości.

Katarzyna Pękacka-Falkowska, Gabinety naturaliów gdańskich korespondentów czasopisma <Miscellanea Curiosa>: casus Gottwaldów

W drugiej połowie XVII i pierwszej połowie XVIII w. Gdańsk zajmował wybitne miejsce na kolekcjonerskiej mapie Rzeczypospolitej Obojga Narodów w szczególności w odniesieniu do naturaliów. To tutaj działały bowiem Naturalien-Cabinets takich przyrodoznawców, jak Christoph i Johann Christoph Gottwaldowie, Jacob i Johann Philipp Breyne’owie, Jacob Theodor Klein czy Daniel Gralath, w których prezentowano rzadkie obiekty należące do trzech regni naturali ze wszystkich części ówczesnego globu. Jedną z najstarszych gdańskich kolekcji przyrodniczych było Musaeum Gottwaldianum, z którego część eksponatów sprzedano w drugim dziesięcioleciu XVIII w. do petersburskiej Kunstkammery cara Piotra I. W trakcie wystąpienia zaprezentujemy historię zbiorów obu Gottwaldów, ich strukturę i wybrane eksponaty, a także scharakteryzujemy najważniejsze funkcje wczesnonowożytnych kolekcji przyrodniczych, których właścicielami byli lekarze. 

Doktor Kazimierz Filip Wize 1873-1953. Zarys biografii intelektualnej, pod red. Michała Musielaka, Poznań 2017

Bohater książki, dr Kazimierz Filip Wize, nie jest uczonym powszechnie dzisiaj znanym. Nawet w środowisku historyków, zajmujących się dziejami polskiej medycyny, incydentalnie można zetknąć się ze znajomością tej postaci i dorobku K.F. Wizego w zakresie opieki psychiatrycznej, w której miał przecież ciekawe osiągnięcia. Podobnie jest w środowisku badaczy historii filozofii polskiej – nazwisko Wizego kojarzą najczęściej autorzy zajmujący się dziejami myśli filozoficzno-etycznej w Wielkopolsce na przełomie wieków XIX i XX. Paradoksalnie jednak dorobek naukowy naszego bohatera jest do pewnego stopnia znany, a nawet cytowany w dziedzinach przyrodniczych. To o tyle ciekawe, że badania w zakresie mikrobiologii czy entomologii były w karierze naukowej dr. K.F. Wizego raczej epizodem, efektem krótkotrwałych zainteresowań, chociaż niepozbawionych naukowej wnikliwości. Szczególnie w tej ostatniej specjalności Wize z pasją oddawał się badaniom nad motylami, a wyniki tych prac stały się interesującym wkładem do wielkopolskiej lepidopterologii. Dziedzin naukowych, którymi K.F. Wize interesował się szerzej, było więcej. Obok więc mikrobiologii, bakteriologii i entomologii Wize zajmował się naukowo jeszcze historią fi lozofi i, etyką, estetyką, logiką, filozofią medycyny, a także psychiatrią, która była jego specjalnością lekarską. Miał również szerokie zainteresowania literackie i kolekcjonerskie. Był autorem wierszy i artykułów publicystycznych. W związku z doskonałą znajomością języka niemieckiego oraz języka francuskiego tłumaczył na język polski poetów z kręgu kultury niemieckiej i francuskiej, a także zajmował się przekładem tekstów naukowych z zakresu psychiatrii, higieny psychicznej czy medycyny społecznej. Interesował się także malarstwem. Podczas studiów w Monachium, a później w Paryżu poznał wielu polskich malarzy i zaprzyjaźnił się z nimi, w tym szczególnie blisko z Olgą Boznańską. Rezultatem jego zainteresowań tą dziedziną sztuki była kolekcja obrazów takich artystów, jak wspomniana O. Boznańska, Stanisław Wyspiański, Ferdynand Ruszczyc, Jacek Malczewski, Leon Wyczółkowski, Józef Czajkowski, Józef Pankiewicz czy Jerzy Hulewicz. Skala zainteresowań i przedsięwzięć naukowych, literackich i artystycznych pozwala uznać Kazimierza Filipa Wizego za polihistora, osobę o renesansowych zainteresowaniach. Oczywiście na tle swojego środowiska i czasów, w jakich przyszło mu żyć, nie był Wize kimś wyjątkowym. Na przełomie wieków XIX i XX było wielu lekarzy interesujących się zagadnieniami na styku medycyny i humanistyki. Starczy chociażby przypomnieć Henryka Nusbauma, Władysława Biegańskiego, Kazimierza Kelles-Krauza, Heliodora Święcickiego, Władysława Szumowskiego czy Adama Wrzoska, którzy twórczo wypowiadali się nie tylko na polu nauk medycznych, ale również w zakresie dziedzin humanistycznych. Jednak żaden z nich nie został zapomniany czy niedoceniony w takim stopniu, jak bohater naszej publikacji. (Michał Musielak, Wstęp) 

Mateusz Hübner , Fundusz Kultury Narodowej Józefa Piłsudskiego – zamysł i jego realizacja

Zasadniczym pytaniem problemowym jest kwestia ustalenia dorobku Funduszu Kultury Narodowej, zwłaszcza, że uzasadniona jest hipoteza z zakresu pamięci historycznej wskazująca na przemilczanie tego dorobku w latach Polski Ludowej. Jedną z przyczyn jest doktrynalne odrzucenie – zarówno idei powołania takiego Funduszu, jak i osoby Józefa Piłsudskiego. Można przypuszczać, że doktrynalnie przypisywano Funduszowi kultywowanie obcej komunistom kultury narodowej. Również działania organizacyjne, jakie podejmował dyrektor Stanisław Michalski, nie mieściły się w uniwersalnym schemacie biurokratycznej polityki rządowej, także w wymiarze kosztów tej działalności. Dominujący w historiografii krytyczny stosunek do reformy jędrzejewiczowskiej, uzasadniony także ówczesną reakcją środowiska akademickiego, wymaga konfrontacji z pozytywnym obrazem, jaki hipotetycznie można przypisać działalności Funduszu Kultury Narodowej. Powstaje pytanie, czy nie wymagają korekty dotychczasowe ustalenia historiografii dotyczące Józefa Piłsudskiego. Rozwikłania wymagają też kwestie pojęciowe – widoczne nawet w poszczególnych członach nazwy Funduszu. Wymaga analizy ówczesne pojmowanie narodu i elementów składających się na kulturę. Nie da się uniknąć pytań o przydatność koncepcji Funduszu w czasach współczesnych.