.
Pałac w Konarzewie |
L o k a l i z a c j a
Wieś na Pojezierzu Poznańskim.
Pokaż większą mapę
H i s t o r i a
Wieś była własnością M. Ponieckiego, A. Pampowskiego, do przełomu XVI i XVII w. rodziny Konarzewskich, następnie Ostaszewskich, Ossowskich, od poł. XVII w. należała do Radomickich, w XIX w. własność Działyńskich. W 1817 r. Tytus Działyński rozpoczął tutaj gromadzenie książek, rękopisów i pamiątek narodowych, które przeniósł później do zamku w Kórniku, dając początek słynnej Bibliotece Kórnickiej. Portrety Działyńskich i Radomickach również znajdują się w Kórniku.
W listopadzie 1806 r. Konarzewo odwiedził Napoleon Bonaparte. W poznańskim pałacu Działyńskich odbywały się przyjęcia na cześć Napoleona i jego oficerów. Anna z Radomickach stała na czele poznańskich dam w czasie powitania Napoleona w 1806 r. Jej syn Ksawery Działyński, jako reprezentant Księstwa Warszawskiego, był w 1811 na ślubie Napoleona z Marią Ludwiką. Drogą dziedziczenia wieś przechodzi następnie na Dzieduszyckich i Czartoryskich.
C h a r a k t e r y s t y k a
Pałac barokowy z lat 1689-1699 r. zbudowany dla Andrzeja Radomickiego, autor projektu jest nieznany (możliwe, że był to architekt włoski). Na planie prostokąta, z wysuniętym dwupiętrowym ryzalitem w fasadzie ogrodowej. Dobudowano od strony ogrodu dwupiętrowy ryzalit (za autora rozbudowy uważa się Jana Adama Stiera, prywatnie zięcia architekta pracującego w Wielkopolsce - Pompeo Ferrariego). Kryty dachem czterospadowym. W połowie wysokości elewacji szeroki pas fryzu ujętego profilowanymi gzymsami, na którym wsparte sš okna piętra. Profilowany gzyms podokapowy. Na głównym wejściem tablica z datą 1697 ozdobiona maszkaronami i puttami. W skrajnych osiach elewacji frontowej i bocznej półkoliste wnęki prawdopodobnie na rzeźby.
Wewnątrz: sień, kiedyś przelotowa, która posiada sklepienie kolebkowe z lunetami. W niej odbywały się ważne uroczystości, gdyż mogła pomieścić wielu gości. W dawnej wielkiej jadalni na parterze, sali oraz bibliotece na piętrze, sztukaterie (częściowo autorstwa Włocha Adalberto Bianco i Franciszka Signo z Leszna) i polichromie (pędzla Karola Dankwarta, pracujących w tym czasie przy zdobieniu poznańskiej fary) z XVII/XVIII w. o zróżnicowanej tematyce. W narożnym pokoju na parterze na suficie ukazana jest czarownica.
Przed pałacem obszerny podjazd otoczony murem z barokową bramą.
Obok pałacu późnobarokowa oficyna z II poł. XVII w. kryta dachem łamanym.
P a r k
Park (pow. 12,7 ha) pierwotnie francuski z częściowo zachowanym założeniem tarasowym o cechach renesansowych z końca XVII w., z alejami grabowymi i lipowymi. Zaniedbany.
W s p ó ł c z e s n o ś ć
Pałac gruntownie odnowiono w 1971 r., obecnie mieści się w nim siedziba spółki z o.o. Animpex Wielkopolska.
